Recovery blog

Anouk

Anouk is in het dagelijks leven leerkracht. Zij is hard aan het knokken om uit haar eetstoornis te komen. In haar blog deelt ze haar ervaringen op weg naar herstel.

Anouk Nederlof
Blogpost 29-11-2019

Een pizza zonder kaas, is toch geen pizza?

Blind wegen
Nu ik steeds dichter bij een gezond gewicht kom, heb ik afgesproken met mijn ouders en vriend om blind te wegen. We hebben samen 'een range' afgesproken en iedere vrijdag zegt mijn moeder of ik binnen die range zit en of ik gegroeid of afgevallen ben. Ik was de laatste tijd zo geobsedeerd door het getal op de weegschaal dat ik er helemaal gek van werd. Ik ging er weer meerdere keren per dag opstaan en probeerde voedsel te eten (of drinken) met zo min mogelijk gewicht, want iets zwaars was meteen te zien op de weegschaal. Zo dacht mijn eetstoornis. Super irritant en daarom hebben we dit nu afgesproken. Voor de tweede keer heb ik afgelopen vrijdag gewogen en tot nu toe kan ik zeggen dat het me best wat rust geeft.


Er is ook geen weegschaal meer te vinden in huis en bij mijn vriend. Hij heeft de batterijtjes van de weegschaal zelfs zo goed verstopt dat hij ze zelf ook niet meer kan vinden.. Eerlijk gezegd vind ik het nog wel moeilijk om het getal helemaal los te laten en zit ik nog wel een beetje bij mijn ouders en vriend te vissen. Ik vertrouw nu helemaal op hen.

Ook als ik iets wil eten dat nieuw is, vraag ik bevestiging bij hen. Ik wil dan bijv. weten of het kwaad kan dat ik een pizza eet en of ik dan niet buiten mijn range kom. Het is misschien raar voor te stellen, maar iedere week denk ik weer dat ik kilo's gegroeid ben, wat tot nu toe nog nooit is voorgekomen overigens. Constant probeert de eetstoornis me voor de gek te houden. Het lijkt wel door het blind wegen of de eetstoornis minder terrein wint. Het voelt alsof hij mij niet van dichtbij meer kan raken. Hierdoor ervaar ik denk ik ook meer rust.

Nieuwe uitdagingen

Doordat ik mij minder druk maak om het getal ontstaat er ook meer ruimte voor uitdagingen. Zo was dat vorige week vrijdagavond een pizza (mét kaas) Want ja, ik koos eerder voor een pizza zonder kaas.

Even serieus, een pizza zonder kaas is toch geen pizza. Alles om de eetstoornis te vriend te houden, maar ik wil dat niet meer en dùs de pizza met kaas.

Het was heerlijk en gezellig. Daar gaat het tenslotte nog het meest om. Sociale activiteiten zijn vaak verbonden aan eten, in mijn geval soms best ingewikkeld. Ook al is het zo dat eten erbij inbegrepen zit moet ik me vooral bewust zijn van de gezelligheid op zo’n moment. Zo vaak heb ik etentjes afgezegd, gekozen voor de veilige optie, ben ik eerder weggegaan en deed ik mezelf eigenlijk te kort. Ook dat is mooi geweest. Ik ga de uitdaging aan.

Zo had ik woensdag een high tea gepland met een oud therapiegenootje. Zij is vorig jaar oktober tegelijk met mij gestart bij de MGDB. We zitten nu ongeveer op hetzelfde BMI en zijn allebei vastbesloten om door te groeien tot een BMI van 19,5. Even voor de duidelijkheid: Bij BMI 18,5 heb je een gezond gewicht, maar dan zit je wel erg aan de ondergrens. Stel dat je een keertje een griepje hebt, zak je er meteen weer onder. Om die reden willen wij meer richting de 19,5. Mijn therapiegenootje, en inmiddels vriendinnetje, is vegan en dus bestelden we de vegan variant van de high tea. Vooraf hadden we al op Instagram gezocht wat er precies geserveerd zou worden en zo konden we precies beslissen wat we wanneer zouden eten. Dit ging super goed en we hebben zelfs nog iets meer gegeten dan we in eerste instantie hadden afgesproken. We voelden ons allebei zo sterk op dat moment, echt een overwinning. Olie is voor mij ook iets waar ik heel bang voor ben. Ik heb het idee dat vet bij het eten ervan letterlijk aan je lijf wordt geplakt. Al weet ik dat dat onzin is, toch maakt mijn eetstoornis me dat wijs. Mede daarom ben ik vrijdagavond met mijn vriend tapas gaan eten. Alles was hier ​bijna bereid in olie. Het druipt er soms gewoon van af. Even slikken dus, maar ook dat is goed gegaan.

Wat wordt mijn volgende uitdaging?
Ik zou het leuk vinden als de lezers van mijn blog hierover met mij willen nadenken, of een reactie op dit blog willen geven via; info@ohshegrows.nl Ter attentie van Anouk N. Leuk!

Wil je inspiratie van ervaringsdeskundigen
in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.