recovery blog

How issie, miss Krissie?

Kris, 30+ en ooit groepsdeelnemer bij Dana, neemt je mee op reis in haar recovery- en andere levenservaringen.

Kris
Blogpost 15-12-2018

Hoeveel calorieën zitten er in deze lippenbalsem?


Een vraag die ooit werd gesteld in één van de sketches uit het satirische VPRO-programma Toren C. Een absurde vraag - Hoe komt iemand op zo’n vraag? - maar ik vond hem volkomen logisch. Want, helaas, als 35-jarige vrouw worstel ik vanaf mijn 16e met een eetstoornis. Een eetstoornis die zo vanzelfsprekend werd dat ik de ‘rest’ er gewoon naast deed: studeren, goede cijfers halen, op kamers gaan, werken, huis kopen, sociaal leven. Maar zo gewoon was het niet. De eetstoornis had zich diep in mij geworteld en alles leek om eten te draaien: weglaten, verminderen, vermijden, compenseren, bewegen. Dus ook me afvragen of mijn lippenbalsem wel geheel calorievrij was. Ik schrijf deze blog niet om anderen alle hoop op herstel te ontnemen. Nee! Ik wil juist laten zien dat herstel mogelijk is. Zelfs als je, zoals ik, de helft van je leven hebt geworsteld met een eetstoornis. Want: herstel kan!


Dit ben ik: Kris, 35 jaar en van de buitenkant lijk ik mijn zaakjes altijd prima op orde te hebben. Ik was een voorbeeldige, hardwerkende leerling op de middelbare school, een ijverige student en ook later in mijn werk in Human Resources ging ik voor niets minder dan uitmuntend te presteren. Ik kom uit een warm gezin, heb een slinger leuke vriendinnen, en verbind me aan allerlei activiteiten. Ik hou van mode, aparte oorbellen en ik zorg ervoor dat ik altijd piekfijn voor de dag kom met een glimlach op mijn gezicht.

Maar dan de binnenkant: onzeker, angstig, laag zelfbeeld en altijd het gevoel te dom, te lelijk, niet goed genoeg te zijn. Een angstige, onzekere en verlegen 16-jarige was ik. Zoekend naar zekerheid vond ik deze door extreem op mijn eten te gaan letten. Mijn broer volgde destijds een sportdieet en ik kreeg overmatige belangstelling. Ik was een slanke tiener en er was absoluut geen reden om te gaan lijnen. Het ging me ook niet om het afvallen, maar het lijnen bood me een veilige wereld. Hier was ik goed in!

Calorieën in het schuimlaagje op mijn koffie
Als lijnen, compenseren en overmatig/dwangmatig bewegen een lovenswaardige kwaliteit was geweest, had ik het op mijn curriculum vitae kunnen zetten. Ik was koningin lichtgewicht geworden en blinkte uit in zeer streng diëten. Maar mijn strenge eetpatroon en bewegingsdrang maakte me ook een grillig, driftig en vaak boos persoon. Ik was de zus die jaar na jaar het kerstdiner met de familie verpestte door voor, tijdens en na het eten huilbuien en ontembare driftbuien te hebben. Ik was de vriendin die feestjes vermeed en zelfs op de bruiloft van haar beste vriendin voor het taartmoment de zaal verliet. Ik was ook de collega die glashard loog over eten en ontelbaar veel traktaties van jarige of jubilerende collega’s heeft weggegooid: weggemoffeld in de broodtrommel of in de prullenbak en aangedrukt met een stapel oud papier. Wat had ik graag gewild dat er een verbod bestond op trakteren op de werkvloer. Het had mij een hoop stress bespaard. Maar ook Kris als student was geen prettig studiegezelschap. Ik was de perfectionist en hield de touwtjes strak in handen als er een groepsopdracht moest worden ingeleverd. Werd er gezellig een koffietje gedaan in de kantine, dan kon ik me alleen maar afvragen hoeveel calorieën er in het schuimlaagje op mijn koffie zaten.

Pas na 10 jaar eetgedoe - ik was bijna 27 jaar - was het tijd om hulp te zoeken. En dat niet eens op eigen initiatief. Ik zag niet in dat ik een probleem had. Al liet mijn lichaam duidelijk anders zien. Ik had al jaren zwaar ondergewicht. Had nog steeds mijn tienerlijf. Het viel me dan ook rauw op mijn dak toen ik de diagnose anorexia nervosa kreeg. Ik dacht dat met een praatsessie mijn probleem verholpen zou zijn. Ik belandde echter in een gespecialiseerde kliniek voor eetstoornissen. 5 maanden was ik kliniekbewoner en werd er keihard gewerkt aan mijn gewicht.

Daarna volgde nog een deeltijdbehandeling van 7 maanden. Het resultaat was dat ik eindelijk een gewicht bereikte dat paste bij mijn leeftijd en lengte. Ik zag er echt goed uit. Blozend en vol. In mijn hoofd was er nauwelijks iets veranderd. Mijn eetstoornis was nog steeds even sterk. Ik kon nu wel een mars of gevulde koek eten, maar die moesten dan wel zou snel mogelijk gecompenseerd worden. Ik viel in rap tempo weer af. Er was wel iets anders veranderd: ik was me bewust dat ik een probleem had, het niet meer viel te ontkennen en ik wilde er nu echt ook zélf graag vanaf.

Aanmodderen
Na mijn kliniektijd zocht ik steun bij verschillende hulpverleners en diëtisten. Maar het bleef aanmodderen. Ik bleef hangen op een stabiel ondergewicht. Anderhalf jaar geleden kwam er een kentering. Ik ging me beseffen: hoe wil ik straks terugkijken op mijn leven? Wil ik straks terugkijken met de conclusie: Ik had altijd ondergewicht en kampte met allerlei lichamelijke gevolgen? Of Kris had altijd haar eigen set van regels en ‘veilig’ eten nodig om zich goed te voelen en blokte alle spontaniteit en gezelligheid uit het leven?

En wat vind ik belangrijk? Voor mij is dat zorgzaamheid, betrokkenheid, verbinding, er voor een ander zijn, persoonlijke ontwikkeling. Wat komt er van deze zaken terecht als ik maar in mijn kleine wereldje blijf van strenge eetregels en een beweegobsessie. Wat voor gezelschap ben ik? Ik deed een belofte met mezelf: ik moest en zou deze eetstoornis overwinnen. En dat bekende in de eerste plaats: eten, rusten, eten, rusten, etc. Wat een zwaar proces was dat! Mijn eetstoornis zat zo diep in mij dat ik me vaak amper bewust was van compensatiegedrag.

Aardig eind op weg
Aankomen ging dan ook zeer moeizaam. Maar het lukte wel: langzaam maar gestaag klim ik in gewicht en krijg ik energie terug. Energie die me ook wakker maakte en gepaard ging met veel verdriet. Wat heb ik gedaan! Er waren dagen dat de tranen niet te stoppen waren. 17 jaar verknoeid! Het heeft echter geen zin om te blijven hangen in spijt. Het verleden kan ik niet meer veranderen maar de toekomst wel. Mijn kwaliteiten als dingen goed willen doen, doorzettingsvermogen en standvastigheid: ik gebruikte ze jaren voor studie en werk maar niet voor herstel. Waarom deed ik dat niet in herstel? Herstel was het enige waarin ik half werk leverde.

Mijn kracht gebruik ik nu ten volle om uit deze duisternis te komen. En dat bekent dat gevoelens van onzekerheid en het hebben van een laag zelfbeeld me vol raken. Er is niets meer om dat weg te maken. Maar dat is dan ook mijn probleem en daar moet ik werkelijk wat mee. Ik wil nu voelen wat er te voelen valt.

Mede dankzij Dana vond ik de kracht om het deurtje naar het herstel open te zetten. Eerst op een kiertje maar nu wagenwijd. Ik ben geen andere Kris. Ik word juist de Kris zoals ik altijd al bedoeld was. En die is - los van haar onzekerheid - toch best wel leuk.

Ik ben nu een midden dertiger en ik vraag me gelukkig niet meer af of mijn lippenbalsem wel calorievrij is. Ik ben aan beland bij de echte levensvragen: wie wil ik zijn en wat vind ik belangrijk om in het leven na te streven. En ik overdenk deze vragen tegenwoordig niet meer met kop zwarte koffie maar met een heerlijk cappuccino en een brok chocola. Ik ben er nog niet, maar wel een aardig eind op weg.

Wil je inspiratie van ervaringsdeskundigen
in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.