recovery blog

How issie, miss Krissie?

Kris, 30+ en ooit groepsdeelnemer bij Dana, neemt je mee op reis in haar recovery- en andere levenservaringen.

Kris
Blogpost 05-01-2019

Goede voornemens


Met de feestmaand december achter de rug, is het weer tijd voor goede voornemens. Het eerste waar ik tegenaan liep toen ik op 2 januari de supermarkt binnenstapte, was het magazine van de supermarkt met als titel ‘Gezond van start.’ Daaronder lag een folder met praktische tips: ‘Lekker bezig!


Op weg naar een gezonde(re) leefstijl met ons 7-daagse programma.’ Hier gaan we weer…De maand december is hard werken voor iemand met een eetstoornis. Alles lijkt om eten te draaien. En hoewel Sinterklaas pas op 5 december gevierd wordt, liggen de chocoladeletters en pepernoten al in augustus in de schappen. Voorbode voor pittige tijden! Toen ik nog volop in mijn eetstoornis zat, blokkeerde ik simpelweg al het lekkers uit mijn leven. Het Mocht Niet. Er was geen ruimte in mijn ‘gezonde’ eetschema voor enige vorm van zoetigheid. De enige koeken waarop ik knaagde waren meergranenbiscuits met af en toe een uitspatting naar een biscuit met een zogenaamd melklaagje. Maar van deze laatste nam ik er wel eentje. Twee koeken - hele pakje! - was simpelweg teveel van het goede.

Chocoladeletters

Ik had wel een diep verlangen naar een chocoladeletter. Alleen de geur al! Als een soort van zelfkastijding zette ik elk jaar een chocoladeletter op mijn verlanglijst. En de Sint beloonde me ook elk jaar met een dik exemplaar (want zo schreef de Sint: ik kon het wel gebruiken! De gever hoopte maar al te graag dat ik een kilootje of wat zou aankomen). Ik stond mezelf een minuscuul brokje toe maar daarna moest en zou de letter weg. Stel dat ik meer zou eten! Immers, Kerst was in aantocht en dat zou nog moeilijk genoeg worden. De dag na Sinterklaas transformeerden de schappen in een Kerst Luilekkerland. Had ik net de pepernoten, schuimpjes en chocoladeletter-verleidingen overleefd, staarden de kerskransjes en -chocolaatjes me aan.

Naast de zoetigheden, waren daar ook weer de terugkerende vragen: Wat eten we met Kerst en wat doen we met oud en nieuw? Mijn familie en vrienden keken reikhalzend uit naar deze dagen van samenzijn, vieren en genieten van een heerlijk bord eten. Ik stelde me in op complete chaos in mijn hoofd. Mijn reflectie op menig kerstdiner was niet: het was gezellig en ik heb zoooo heerlijk gegeten. Nee: het was rommelig en hoe krijg ik dit allemaal weer gecompenseerd. En als ik net een beetje was bijgekomen van Kerst, sloot ik het jaar af met de borrelplank tijdens de jaarwisseling. Een waar theaterstukje voerde ik op. Ik lachte, grapte en was net iets te uitgelaten. Dit alles om het eetforum in mijn hoofd tot stilte te manen. Ik verloor bij elk gezelschapsspel dat ik op tafel kwam. Hoe kun je rummikuppen als je binnenwereld op de kop staat van keuzestress? Durf ik nog een oliebol (de naam alleen al…) te nemen of doe ik dat juist niet? Want als ik een oliebol eet, mag ik geen chips. En, help, de gastvrij zet een kaasplank voor mijn neus!

Gelukkig mag ik afgelopen jaar terugkijken op een jaar waarin ik het wel als fijn heb ervaren. Fijn om samen te vieren, te eten, te borrelen en rustig op de bank te kunnen blijven zitten. Ik hoefde de dagen na Kerst niet een kilometerslange wandeling af te leggen om alles wat ‘teveel’ was alsnog te compenseren. Ik stond mezelf rust, zitten en een goed boek lezen toe. En dat was niet omdat het opeens goed ging. Er ging veel oefening aan vooraf. Daarover in een andere blog over eetuitdagingen meer.

Gezonde levensstijl?
Maar dan is het januari en word ik geconfronteerd met goede voornemers als gezond(er) eten, meer sporten en afvallen. Ik merk dat ik hier nog een gevoeligheid voor heb. Zou ik ook niet gezond(er) moeten leven? Past een dikke plak ontbijtkoek met roomboter wel in een gezonde levensstijl? Mag ik nog een glas volle chocolademelk drinken of een zakje chips opentrekken? Volgens alle adviezen over wat ‘gezond’ is eigenlijk niet. Teveel suikers en vetten passen niet in een gezonde levensstijl. De enige krachtige gedachte die er tegenover zet is: gewoon blijven eten! Voor mijn herstel is het juist belangrijk dat ik geen enkel type eten uitsluit.

Natuurlijk is het goed om voldoende groente en fruit te eten. Maar juist voor mensen die aan het herstellen zijn van een eetstoornis en hun weg terugvechten is het heel belangrijk om gewoon dat stuk boterkoek te eten. Jarenlang had ik lijsten met verboden producten. Van kroket tot hagelslag: alles wat ook maar enigszins neigde naar ongezond, kwam op de lijst. Boodschappen was weliswaar makkelijk – ik hoefde alleen maar langs het groente- en fruitschap – maar ook heel saai want ik had een eentonig eetpatroon.

Dus mijn goede voornemen blijft om juist die ‘ongezonde’ producten wèl te blijven eten. En die folder over gezonder eten? Toegeven: ik nam hem mee naar huis waar hij even later resoluut bij het oud papier belandde. En dat laatste is ook heel groen! Goede voornemens: blijf je richten op herstel. Luister naar wat je lichaam nodig heeft en geef daaraan toe zonder enige restrictie.

Het wordt een mooi nieuw jaar! Bijna jammer dat ik zolang moet wachten op de chocoladeletters…

Wil je inspiratie van ervaringsdeskundigen
in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief.